Defendo

to straszne, co ktoś zrobił Twojemu psu. muszę Ci jednak napisać jedno: nie usypiając jej, skazałaś ją na śmierć w męczarniach. tego się nie robi. jako wolontariuszka zajmująca się bezdomnymi zwierzętami wiem, że nie wolno nam przedłużać cierpienia zwierzęcia.
miałam kotkę ze schroniska. 6 lat mieszkała w baraku, nie miała nikogo, nikt jej nie kochał, była niewidzialna. w czasie pobytu w schronisku zaraziła się kocim wirusem HIV. gdy do mnie przyjechała, była już bardzo chudym zmęczonym życiem kotem, z chorymi nerkami, z połową zębów do usunięcia. dałam jej 11 miesięcy dobrego kociego życia. spała ze mną, przytulona do mojej twarzy. oglądała ze mną filmy. bardzo ją kochałam. wirus postępował i zaczęły jej się psuć resztki zębów. nie mogła jeść, bo za bardzo ją bolało. schudła tak, że ważyła 1,3 kg. kiedy wetka powiedziała mi, że ona umrze w przeciągu dwóch tygodni z głodu, bo tak ją będą bolały zęby, i że jest zbyt słaba, żeby jej podawać jakiekolwiek leki, bo ją wykończą, wiedziałam, że moim zadaniem jest nie dopuścić do tego, żeby umarła w wielkim cierpieniu. zasnęła na moich kolanach. w ciągu 5 minut po prostu odeszła. moja przyjaciółka. do teraz nie pogodziłam się z jej odejściem i ciągle za nią tęsknię. ale wiem, że zrobiłam dobrze, bo inaczej kazałabym jej cierpieć, tak jak Ty kazałaś swojemu psu.

Zaboćku - rozstawałam się z moimi zwierzętami, ale tym razem boli strasznie - bo krzywdę jej zrobił człowiek. Celowo. Nie umiem się z tym pogodzić.

Zegarowa - wspieram schroniska, od lat. Wolę przeznaczyć datki na nie, niż na fundacje pomagające ludziom. Pies nikomu nie poda trucizny, żeby zadać ból i śmierć. Dopilnowałam, żeby Saja nie odczuwała bólu - miała dawkowaną morfinę, wszystko lege artis, robił to ludzki lekarz. Jej oczy nie prosiły o ulgę, błagały o życie. Tak je czytałam.
Podniosłabym wymiar kar za znęcanie się nad zwierzętami.
Co mam powiedzieć dzieciakom, które tak ją kochały?

Mój syn próbował im powiedzieć, że Saja uciekła, ale usłyszał w odpowiedzi, że od nich by nigdzie nie odeszła przecież. Dorosły facet, a wrócił i ryczał w poduszkę.

Wspóczuję matce Sai bo ona pewnie widzi ją w innym wymiarze. Psy mają taką zdolność. Tobie oczywiście też -serdecznie, bo straciłem wielu takich kompanów codzienności. Ale jak to dziennikarz zastanawiam się skąd wiesz że otruł ją człowiek a nie otruła się sama, bo młode psiaki żrą co znajdą, aby ostrzyć zęby. Czy weterynarz przeprowadził sekcję zwłok, że masz taką dokładną wiedzę o działaniu tej trucizny? Czy masz jakieś podejrzenia kim jest morderca Sai? Bo to albo sadysta albo ktoś kto Cię nienawidzi z jakichś powodów. Powiadomiłaś policję? na wszelki wypadek. Wybacz te inkwizycję i przyjmij serdeczny uścisk w niedoli.

Wiadomosc o Twojej stracie i bolu dopadla mnie w Kanadzie.
Czy mozna oprzec sie nienawisci wobec czlowieka, ktory to zrobil?
Moim zdaniem mozna... a nawet nalezy.
Chocby tylko dlatego, by nie dokonywac projekcji tego uczucia na swiat, innych ludzi...
Pisze do Ciebie z takiej malej gorskiej miejscowsci w Albercie, ktora nazywa sie Waterton. Pogoda nieco sie zepsula, wiec siedze sobie na tarasie "gesthausu" Northland Lodge a obok mnie, doslownie na wyciagniecie reki, lezy sobie na trawie sarenka, ktora pare chwil temu przyszla tu z lasu.
Takich sarenek jest tutaj wiele, chodza sobie wsrod ludzi, po ulicach, odpoczywaja w domowych zagrodach. I c o najwazniejsze - sa traktowane jak pelnoprawne mieszkanki miasteczka.
Mysle, ze zmienia sie jednak podejscie ludzi do zwierzat. Zwlaszcza w ostatnich dekadach. Nagle okazalo sie, ze zwierzeta maja swoja psychike, sa istotami myslacymi, czujacymi...
Mam nadzieje, ze i w naszym kraju, taka swiadomosc sie upowszechni.
* * *
Nie chce jednak, bys pomyslala, ze tu taka sielanka z ta dzika zwierzyna (jak w rajskiej wizji o wzajemnym obcowaniu lwa i jagniecia.)
Sarenki sarenkami, ale juz z niedzwiedziami sprawy inaczej sie maja.
Wczoraj np. wdrapalem sie na sasiednie wzgorze by sfotografowac malowniczy hotel Prince of Wales na dramatycznym gorskim tle i spotkalem sie oko w oko z ...niedzwiedziem. Na szczescie byl to niedzwiadek czarny, a nie bardziej agresywny i niebezpieczny grizzli.
Niemniej jednak niedzwedzie sa tu od ludzkich domostw odpedzane, nawet za pomoca mysliwskich psow. Czyli nie przyjela sie naiwna wersja pokojowej koegzystencji czlowieka i dzikich zwierzat, drapieznikow. I madrze!
Tak mi sie wydaje, ze mimo naszego zblizenia do zwierzat, zyjemy jednak w innych swiatach.

Bardzo mi przykro z powodu Twojego psa. Wiem co to znaczy.

Defendo, jak wiem "jak to jest". Dlatego inaczej pisalem o sarnach, inaczej o niedzwiedziach, i jeszcze inaczej napisalbym o moim psie.
Swiaty ludzi i zwierzat sie przenikaja, jednak pozostaja swiatami odrebnymi.
Mamy sklonnosc do przenoszenia na zwierzeta naszych ludzkich mysli i uczuc, i nie widze w tym nic zlego... wprost przeciwnie. Zwlaszcza jesli dotyczy to zwierzat, ktore sa od nas uzaleznione (udomowione).

Jednakze inaczej maja sie juz sprawy z tzw. "dzika zwierzyna".
Tu musimy respektowac prawdziwa nature tych zwierzat i zawsze pamietac o tym, ze ich swiat nie jest naszym swiatem.

Droga Defendo, serdeczne uściski. Nie mogę myśleć o tym co zrobiono Twojemu psu, nie mogę pisać o tym, nawet wyobrażenie sobie tego boli. Nienawidzę sadystów i bezmyślnych, nieczułych, jak ci policjanci ludzi, nie zgadzam się z Logosem, że takiej nienawiści powinno się oprzeć. Wprost przeciwnie - powinno się ją uzewnętrznić. Nic więcej nie jestem w stanie napisać.

Smutne.
Przypomina mi to historię z bałwankami.
Był sobie wredny facet, który rozjeżdżał dzieciom samochodem bałwanki. Co dzieci ulepiły to on rozjeżdżał.
Pewnego razu dzieci ulepiły ślicznego bałwanka na hydrancie. Duży im wyszedł ten bałwanek. I Pan Wredotek z impetem spróbował go rozjechać.
Ja nie jestem tak subtelny, jak te dzieci. Ja nakarmiłbym człowieka tym, czym on nakarmił psa. I na pewno nie skracałbym mu cierpienia.